"Czy mężczyźni są fizycznie więksi i dlatego silniejsi od kobiet?" "Czy opiekowanie się dziećmi jest bardziej naturalne dla kobiety niż mężczyzny?" "Czy na boisku szkolnym chłopcy biją się częściej niż dziewczęta?".
Nie ma prostych odpowiedzi na żadne z tych pytań. Pierwsze odnosi się do płci, która jest czynnikiem biologicznym. Każdy z nas przychodzi na świat z pewnym genetycznym bagażem, fizjologią i strukturą ciała i na ogół (choć nie zawsze) czynniki te pozostają niezmienne w ciągu całego naszego życia. Różnice płci mogą wpływać na zachowanie: w grę wchodzą także cechy fizyczne, jak siła. Jednak drugie i trzecie pytanie odnoszą się do różnych wzorców zachowań. Są one znacznie bardziej zróżnicowane i podatne na zmiany, zawierają także społeczno-kulturowe przekonania na temat tego, co jest właściwe dla kobiet i mężczyzn.
Określenia "męski" i "kobiecy" odnoszą się do rodzaju. Stereotyp postawy "męskiej" to człowiek twardy, ambitny i dominujący, natomiast "kobiecą" jest osoba łagodna, nieasertywna i dbająca o dobro innych. Takie spostrzeżenia prowadzą do postawienia istotnego pytania: czy stereotypy te są prawdziwe? Innymi słowy, jak płeć i rodzaj są ze sobą powiązane? Z łatwością możemy podać przykłady mężczyzn, których można określić jako kobiecych. Oscar Wilde (1854-1900) i Fryderyk Chopin (1810-1849) stanowią
dwa dobre przykłady historyczne i warto zauważyć, że obydwaj są powszechnie znani w dziedzinie sztuki.
Istnieją także kobiety, które postępują w "męski" sposób: brytyjska była pani premier, Margaret Thatcher, opisywana dowcipnie przez swoich współpracowników jako "najsilniejszy mężczyzna w Gabinecie", jest z pewnością tego przykładem. Jednak przykłady te mogą stanowić wyjątki potwierdzające regułę, tym bardziej że wydawały się jaskrawe w czasach, gdy siła stereotypów była dużo większa. Można by spytać, czy osoby na takich samych stanowiskach dzisiaj, jak choćby Hillary Clinton czy Tony Blair, naginają się do stereotypów, które w latach dziewięćdziesiątych zostały poddane dużo silniejszemu osądowi i większej krytyce.
W rzeczywistości styl życia i zachowania niektórych gwiazd przemysłu rozrywkowego, jak Juliami Clary czy Michael Jackson wskazuje, że celowo wykorzystują oni dwuznaczność tych stereotypów. Może być i tak, że ludzie wchodzą w stereotypowe role, gdy ma im to przynieść korzyśćm i wychodzą z nich z równą łatwością: w dzisiejszych czasach nasze zachowania mogą być dużo bardziej elastyczne.